Pochodzi z ubogiej rodziny inżyniera Francesco i artystki plastyk Marii José. Ma siostrę Flávię. Miał zaledwie cztery lata, gdy jego dziadek uczył go jazdy na koniu. Już jako dziecko zainteresował się aktorstwem. Podczas świąt Bożego Narodzenia i Wielkanocy organizował dla rodziny przedstawienia kukiełkowe. Studiował komunikację w Colégio Aplicação, gdzie portugalski nauczyciel prowadził "muzyczno-literackie sesje" przy pomocy TV. Mając 14 lat miał swój występ na scenie, gdzie poznał swoją pierwszą dziewczynę.

W wieku 17 lat przeniósł się z Rio de Janeiro, gdzie odbywał się casting programu telewizyjnego Globo. Przez rok uczył się interpretacji w Oficina de Atores da Rede Globo. W 1993 roku podjął studia marketingu i reklamy na Pontifícia Universidade Católica. Pierwsze kroki w zawodzie aktorskim stawiał na planach popularnych w Ameryce Południowej telenowel. Zadebiutował na małym ekranie w drugoplanowej roli Pedra w brazylijskiej operze mydlanej Rede Globo de Televisão Olho no Olho (1993). Potem dostał główną rolę Fernando w serialu brazylijskim Pátria Minha (1994), który jednak wskutek słabej oglądalności skończył się po wyemitowaniu kilku odcinków. Wystąpił w 15-minutowym filmie Depois do Escuro (1996). Kolejna opera mydlana z jego udziałem O Amor Está no Ar (1997) opowiadała o zawiłym trójkącie miłosnym. Zadebiutował na kinowym ekranie w komedii Como Ser Solteiro (1998). W rodzinnej Brazylii często grywał obiekt pożądania ze strony kobiet. Jedno z najtwardszych doświadczeń aktorskich, które pomogło mu w dalszej karierze aktorskiej zdobył na planie miniserialu kanału telewizyjnego TV Globo Hilda Furacão (1998), jako młody ksiądz franciszkanin, który wpada w miłość z prostytutką Hildą. Był narratorem w dwóch części brazylijskiej wersji językowej filmu Stuart Malutki (1999 i 2002).

Za rolę Wilsona Souzy Neto posłanego do kliniki psychiatrycznej po byciu złapanym przez swego ojca na paleniu marihuany w dramacie Burza mózgu (Bicho de Sete Cabeças, 2001) odebrał wiele brazylijskich nagród dla najlepszego aktora, m.in. São Paulo Association of Art Critics, na festiwalu filmowym w Recife i Cartagenie. W 2002 roku pojawił się w reklamie karty kredytowej kampanii "Najlepsze Życie" z Gisele Bundchen. Wcielił się postać więźnia transseksualisty nazywanego Lady Di w dramacie kryminalnym Hectora Babenco Carandiru (2003). Zabłysnął w Hollywood jako surfingowiec z blizną pod rzepką w prawym kolanie i motocyklista w kasku ze znakiem 'Leo' w sequelu Aniołki Charliego: Zawrotna szybkość (Charlie's Angels: Full Throttle, 2003). Znalazł się w obsadzie angielskiej komedii romantycznej To właśnie miłość (Love Actually, 2003) z Hugh Grantem, Emmą Thompson, Keirą Knightley i Rowanem Atkinsonem. Po udziale w 2-minutowej reklamie dla Chanel w 2004 z Nicole Kidman, otrzymał angaż do roli pozostałego przy życiu Oceanic Flight 815 – Paulo w Zagubionych. Pewną odskocznią stała się kreacja archetypa Kserksesa, demonicznego przywódcę Persów wierzącego, że jest bogiem, w ekranizacji komiksu 300 (2007).

źródło: Lostpedia